28 lat później (2025)

Niemal trzy dekady po wybuchu epidemii mieszkańcy niewielkiej wyspy u wybrzeży Anglii żyją według zasad pozwalających trzymać zakażonych po drugiej stronie wody. Kamienna grobla łącząca osadę z lądem odsłania się tylko podczas odpływu, dlatego każda wyprawa wymaga dokładnego planu i powrotu przed podniesieniem poziomu morza. Dwunastoletni Spike wyrusza tam z ojcem Jamiem, aby przejść próbę traktowaną przez społeczność jak wejście w dorosłość. Polowanie pokazuje mu, że zakażeni zmienili się przez lata, a opowieści starszych nie zawsze odpowiadają rzeczywistemu zagrożeniu. Po powrocie chłopiec coraz bardziej martwi się o chorą matkę. Isla traci pamięć, cierpi na silne bóle i nie otrzymuje na wyspie jasnej diagnozy. Spike dowiaduje się o lekarzu mieszkającym samotnie na kontynencie i postanawia zabrać ją do niego bez zgody ojca. Droga prowadzi przez opuszczone wsie, lasy oraz tereny zajmowane przez różne odmiany zakażonych. Matka i syn spotykają również żołnierzy odciętych od własnej jednostki oraz ludzi, którzy stworzyli osobne sposoby radzenia sobie ze śmiercią. Poszukiwanie pomocy staje się dla Spike’a pierwszą decyzją podjętą wbrew regułom, na których zbudowano całe jego dotychczasowe życie. Pierwsza wyprawa poza bezpieczny brzeg szybko zamienia dziecięcy rytuał przejścia w spotkanie z krajem, którego zasad Spike jeszcze nie rozumie.