Odyseja (2026)

Zwycięstwo pod Troją nie oznacza końca wojny dla Odyseusza. Król Itaki wyrusza w drogę do domu, gdzie czekają na niego Penelopa i syn Telemach, lecz morska podróż szybko zamienia się w wieloletnią próbę wytrzymałości. Gniew bogów spycha okręty z wyznaczonego kursu, a kolejne wyspy skrywają istoty, których nie można pokonać samą siłą. Wojownicy trafiają do jaskini cyklopa Polifema, mierzą się z czarami Kirke i słyszą śpiew syren prowadzący żeglarzy ku śmierci. Każde spotkanie zmniejsza liczebność załogi oraz wystawia przywódcę na pokusę porzucenia dalszej wyprawy. Odyseusz polega na sprycie, cierpliwości i umiejętności przewidywania zamiarów przeciwnika, ale jego duma nieraz sprowadza na towarzyszy nowe niebezpieczeństwo. Tymczasem w Itace upływ czasu pracuje na korzyść zalotników zabiegających o rękę Penelopy i władzę nad królestwem. Telemach dorasta w cieniu nieobecnego ojca, próbując ustalić, czy ten jeszcze żyje. Rozdzielona rodzina walczy o zachowanie domu, pamięci oraz nadziei, podczas gdy morze przenosi Odyseusza coraz dalej od celu, który z każdym rokiem staje się trudniejszy do rozpoznania. Nad całą wyprawą ciąży gniew Posejdona, a nieliczne podpowiedzi Ateny pomagają żeglarzowi przetrwać tylko wtedy, gdy potrafi opanować własną pychę. Powrót pozostaje jego jedynym celem, nawet gdy droga odbiera mu kolejnych ludzi.