Leviticus (2026)

Naim i Ryan ukrywają wzajemne uczucie przed rodzinami oraz członkami miejscowego kościoła, którzy traktują ich bliskość jak grzech wymagający naprawy. Nastolatkowie próbują spotykać się potajemnie, lecz podejrzenia dorosłych prowadzą do religijnej ceremonii mającej uwolnić ich od zakazanych pragnień. Po rytuale w otoczeniu chłopców pojawia się agresywna istota. Nie ma stałej twarzy: przybiera postać osoby, której dana ofiara pożąda najbardziej. Dla Naima i Ryana oznacza to spotkanie z przerażającymi kopiami siebie nawzajem, potrafiącymi naśladować głos, gesty i wspólne wspomnienia. Każde pojawienie się sobowtóra podważa zaufanie między bohaterami. Nie wiedzą, czy rozmawiają z ukochaną osobą, czy z czymś, co chce wykorzystać ich uczucia przeciwko nim. Próby uzyskania pomocy kończą się oskarżeniami, presją i kolejnymi działaniami ludzi przekonanych, że źródłem zła są sami chłopcy. Ucieczka przed nadprzyrodzonym prześladowcą staje się zarazem walką o prawo do własnej tożsamości. Naim i Ryan muszą zrozumieć zasady działania istoty oraz przerwać więź stworzoną podczas ceremonii, zanim strach, wstyd i wzajemne podejrzenia zniszczą relację, która dała potworowi jego najskuteczniejszą postać. Im silniej próbują wyprzeć własne emocje, tym łatwiej istota przejmuje ich wspomnienia i buduje sytuacje wyglądające jak spełnienie najskrytszych marzeń.