Wielki marsz (2025)

Pięćdziesięciu nastolatków zostaje wybranych do corocznego marszu transmitowanego w całych Stanach Zjednoczonych rządzonych przez wojskowy reżim. Zasady są proste i bezwzględne: uczestnicy muszą bez przerwy utrzymywać wyznaczone tempo, a każde zwolnienie oznacza ostrzeżenie. Po trzecim żołnierze wykonują wyrok na oczach pozostałych zawodników. Zwycięzcą zostanie jedyny chłopak, który pozostanie na drodze; w nagrodę otrzyma pieniądze oraz spełnienie dowolnego życzenia. Raymond Garraty przyjeżdża na start z Maine mimo próśb matki, która do ostatniej chwili chce odwieść go od udziału. Wśród rywali poznaje Petera McVriesa i kilku innych chłopaków próbujących radzić sobie ze zmęczeniem poprzez rozmowę, żarty albo prowokacje. Początkowa energia szybko znika, gdy pojawiają się pęcherze, odwodnienie i pierwsze egzekucje. Uczestnicy wiedzą, że każda zawarta przyjaźń musi zakończyć się śmiercią jednej ze stron, a mimo to zaczynają sobie pomagać. Nad przebiegiem wydarzenia czuwa Major, przedstawiany przez propagandę jako opiekun młodzieży i symbol państwowej siły. Garraty stopniowo odkrywa, że nie wszyscy zgłosili się wyłącznie dla nagrody. Wielodniowa droga staje się testem fizycznej wytrzymałości, lecz jeszcze trudniejsze okazuje się zachowanie człowieczeństwa w zawodach zaprojektowanych tak, aby uczestnicy patrzyli na śmierć kolegów i szli dalej.