72 godziny (2026)

Przypadkowo otrzymana wiadomość wciąga czterdziestoletniego menedżera w weekend, który od początku nie powinien być jego sprawą. Joe zostaje omyłkowo dodany do grupowego czatu poświęconego wieczorowi kawalerskiemu organizowanemu przez paczkę dwudziestolatków. Zamiast wyjaśnić pomyłkę, postanawia dołączyć do wyjazdu, licząc, że kontakt z młodszym pokoleniem pomoże mu odzyskać energię, pewność siebie i pozycję w chwiejącej się karierze. Trzydniowa impreza szybko wymyka się spod kontroli. Kolejne atrakcje prowadzą uczestników od luksusowych lokali do znacznie mniej bezpiecznych miejsc, a każda próba naprawienia sytuacji wywołuje następny problem. Joe usiłuje udowodnić, że potrafi dotrzymać kroku nowym znajomym, choć nie rozumie ich zwyczajów, języka ani zasad rządzących internetową popularnością. Jednocześnie zaczyna pełnić rolę nieproszonego opiekuna grupy, która z pozoru radzi sobie bez żadnych ograniczeń. Pod warstwą imprezowego chaosu ujawniają się kłopoty zawodowe, rodzinne oraz uczuciowe uczestników. Bohater ma zaledwie siedemdziesiąt dwie godziny, by przetrwać serię absurdalnych zdarzeń, nie zniszczyć resztek swojej reputacji i ustalić, czy przypadkowe zaproszenie rzeczywiście może otworzyć przed nim nowy etap życia. Zawodowy plan Joe zderza się przy tym z prostym faktem: dla nowych znajomych nie jest mentorem ani szefem, lecz kolejnym uczestnikiem odpowiedzialnym za własne błędy.