W pogoni za szczęściem (2006)

Chris Gardner inwestuje wszystkie oszczędności w przenośne skanery gęstości kości, licząc na sprzedaż urządzeń lekarzom w San Francisco. Produkt jest droższy od zwykłego aparatu rentgenowskiego, dlatego kolejne odmowy pogłębiają problemy finansowe rodziny. Czynsz, podatki i mandaty narastają, a Linda, zmęczona niepewnością, wyjeżdża do pracy w innym mieście. Chris zostaje z kilkuletnim synem Christopherem i postanawia zmienić zawód. Przypadkowe spotkanie z maklerem prowadzi go do programu stażowego w firmie Dean Witter. Kandydatów jest wielu, szkolenie trwa pół roku, nie przewiduje wynagrodzenia, a etat otrzyma tylko jedna osoba. Chris przyjmuje ryzyko, choć nadal musi sprzedawać pozostałe skanery i opiekować się dzieckiem. Po utracie mieszkania ojciec i syn nocują w motelach, schroniskach, a czasem w miejscach, których nie można nazwać domem. Mężczyzna ukrywa sytuację przed współpracownikami, codziennie zjawia się w biurze schludny i nadrabia brak czasu skuteczniejszym wykonywaniem telefonów. Każda minuta ma znaczenie, ponieważ po pracy musi zdążyć po Christophera i znaleźć bezpieczny nocleg. Presja nie zmienia jego podstawowego celu: syn nie może uznać biedy za dowód, że powinien zrezygnować z własnych możliwości. Relacja ojca z synem pozostaje centrum codziennych decyzji, także wtedy, gdy wstyd, wyczerpanie i brak pieniędzy każą Chrisowi udawać przed dzieckiem, że sytuacja jest przejściowa.