Stowarzyszenie Umarłych Poetów (1989)

Jesienią 1959 roku do surowej Akademii Weltona przybywa nowy nauczyciel języka angielskiego, John Keating. Szkoła wychowuje uczniów według zasad tradycji, honoru, dyscypliny i doskonałości, a rodzice oczekują wyników prowadzących do prestiżowych studiów. Keating od pierwszych zajęć łamie ustalony rytuał. Zabiera chłopców poza klasę, zachęca do patrzenia na świat z innej perspektywy i przypomina, że poezji nie da się sprowadzić do wykresu. Jego lekcje szczególnie wpływają na nieśmiałego Todda Andersona oraz Neila Perry’ego, którego ojciec dokładnie zaplanował przyszłość syna. Uczniowie odkrywają, że Keating w młodości należał do tajnego klubu spotykającego się w jaskini, gdzie czytano wiersze i rozmawiano bez nadzoru szkoły. Postanawiają wznowić te nocne zebrania. Dla jednych stają się one okazją do rozwijania własnego głosu, dla innych impulsem do pierwszej miłości, buntu albo realizacji długo ukrywanej pasji. Neil angażuje się w przedstawienie teatralne, choć ojciec nie pozwala mu decydować o sobie. Todd stopniowo przełamuje lęk przed oceną i porównywaniem ze starszym bratem. Swoboda inspirowana przez nauczyciela zderza się jednak z systemem, który każdą samodzielną decyzję traktuje jak zagrożenie. Chłopcy muszą sprawdzić, ile odwagi wymaga życie według własnych przekonań. Nocne spotkania pozwalają im mówić własnym głosem, lecz poza jaskinią nadal obowiązują szkolne hierarchie i decyzje rodziców, od których trudno się odwołać.