Opowieści z Narnii: Podróż Wędrowca do Świtu (2010)

Łucja i Edmund Pevensie mieszkają u krewnych razem z nieznośnym kuzynem Eustachym Scrubbem. Obraz przedstawiający statek nagle ożywa, a morska woda wciąga całą trójkę do Narnii. Rozbitków ratuje król Kaspian, który wyruszył na wschód, aby odnaleźć siedmiu lordów wygnanych niegdyś przez Miraza. Na pokładzie królewskiego żaglowca płynie również dzielny mysz Ryczypisk, marzący o dotarciu do krainy Aslana. Podróż prowadzi przez wyspy rządzące się odmiennymi prawami. Bohaterowie trafiają na handlarzy niewolników, spotykają niewidzialne stworzenia i odnajdują ślady zielonej mgły, która porywa ludzi oraz przybiera kształt ich najgłębszych lęków. Aby przerwać działanie złej siły, załoga musi zebrać miecze należące do zaginionych lordów i złożyć je przy stole Aslana. Eustachy, skupiony początkowo na własnej wygodzie, zapisuje skargi w dzienniku i traktuje towarzyszy z wyższością. Na jednej z wysp jego chciwość prowadzi do przemiany, która zmusza go do spojrzenia na siebie z innej perspektywy. Łucja zmaga się natomiast z zazdrością wobec Zuzanny, a Edmund ponownie odczuwa pokusę zdobycia władzy. Im dalej na wschód płynie załoga, tym bardziej wyprawa przypomina próbę charakteru, nie zwykłe poszukiwanie zaginionych ludzi. Każda wyspa wystawia na próbę inną słabość załogi, a zielona mgła rośnie w siłę wtedy, gdy podróżnicy pozwalają, by pragnienia lub obawy kierowały ich decyzjami.