Nie patrz w dół (2022)

Becky od niemal roku nie potrafi wrócić do życia po śmierci męża, który zginął podczas wspinaczki. Jej przyjaciółka Hunter proponuje wyprawę mającą przełamać żałobę: wejście na nieczynną wieżę telewizyjną B67, wznoszącą się ponad sześćset metrów nad pustynią. Konstrukcja jest zardzewiała, formalnie zamknięta i wyposażona w wąską drabinę biegnącą po zewnętrznej stronie masztu. Kobiety docierają na niewielką platformę na szczycie, gdzie Becky zamierza rozsypać prochy Dana. Podczas zejścia mocowania drabiny odrywają się od wieży. Przyjaciółki zostają uwięzione wysoko nad ziemią, bez bezpiecznej drogi w dół. Plecak z wodą spada na antenę znajdującą się poniżej, telefony nie mają zasięgu, a przypadkowi kierowcy nie zauważają sygnałów alarmowych. Słońce, pragnienie i nocny chłód szybko wyczerpują siły. Hunter próbuje wykorzystać drona oraz linę, lecz każdy ruch na małej platformie grozi upadkiem. Becky musi poradzić sobie z lękiem, który od śmierci męża paraliżował jej decyzje, a także z informacjami podważającymi obraz ich wspólnej przeszłości. Krążące wokół wieży sępy i kończące się zasoby przypominają, że pomoc nie nadejdzie przypadkiem. Ocalenie zależy od pomysłowości oraz gotowości do podjęcia ryzyka na konstrukcji rozpadającej się z każdą godziną. Każda próba wezwania pomocy zużywa ostatnie zasoby, więc kobiety muszą oceniać ryzyko dokładniej niż podczas samego wejścia na maszt.